Een ziekenhuisinfectie, ook wel nosocomiale infectie genoemd, is een infectie die ontstaan is in het ziekenhuis. Omdat de infectie door de aanwezigheid in het ziekenhuis moet zijn veroorzaakt, mogen ziekten die in de incubatieperiode verkeren tijdens binnenkomst in het ziekenhuis, niet als ziekenhuisinfectie worden aangemerkt. In de praktijk is dat moeilijk te onderscheiden van infecties die door de aanwezigheid in het ziekenhuis zijn ontstaan. Daarom worden infecties die ontstaan in het ziekenhuis 48 uur na binnenkomst als ziekenhuisinfectie aangemerkt.

Het begrip ziekenhuisinfectie is van betekenis, omdat het gebruikt kan worden als maatstaf voor de kwaliteit van de door het ziekenhuis geleverde zorg. Maar op het begrip ziekenhuisinfectie zijn allerlei andere factoren dan de kwaliteit alleen van invloed, zoals de leeftijd van de patiënten en de aard van de aandoeningen en ingrepen die in het ziekenhuis worden behandeld en uitgevoerd.

Ziekenhuisinfecties kunnen worden onderscheiden in een aantal categorieën, waarvan de belangrijkste zijn:

• postoperatieve infectie van het operatiegebied ( postoperatieve wondinfectie)
• bloedvergiftiging (sepsis, bloedbaaninfectie)
• lageluchtweginfectie (pneumonie) en infecties van de hoge luchtwegen
• urineweginfectie

Om de ziekenhuisinfecties als maatstaf te kunnen gebruiken moeten de patiënten met een ziekenhuisinfectie worden geregistreerd in aantal, afgezet tegen het aantal patiënten dat geen ziekenhuisinfectie krijgt.